Overvallen door geluk

Vanmorgen werd ik overvallen door geluk.

Mijn dochter wordt morgen vijf. En hoewel dat gegeven op zichzelf al groots is, merkte ik de afgelopen weken vooral hoe druk mijn hoofd ermee bezig was. Haar verjaardag hield me voortdurend gezelschap.

De weken ervoor

Hoe gaan we het vieren, wat is daarvoor nodig, wat moet ik regelen, halen, bedenken. Omdat het winter is, zou alles binnen plaatsvinden, wat het voor mij meteen ingewikkelder maakte. Dan was er het trakteren op school, met zoveel kinderen. Ik wilde iets maken dat ik van tevoren kon voorbereiden, dat goed zou blijven, misschien ook nog een beetje voedzaam zou zijn — of in elk geval niet alleen suiker. En dan, voor het eerst, een kinderfeestje. Hoe werkt zoiets eigenlijk? Hoeveel kinderen nodig je uit? Wat doe je samen?

Alles was nieuw terrein voor mij en mijn gedachten gingen letterlijk alle kanten op. En hoewel ik onderweg ook kon genieten — vooral als ik zag hoe mijn dochter er vol verwachting naar uitkeek — voelde het tegelijkertijd als veel. Alsof er iets gedragen moest worden. Inmiddels zijn alle keuzes gemaakt en is alles voorbereid, maar toch bleef er een onderlaag van spanning aanwezig.

Tot vanmorgen.

Het moment op school

Vanmorgen was het moment daar dat ze ging trakteren op school. Ze had er zoveel zin in, "en toch ook een beetje spannend mama". We gingen samen de klas in, en daarmee viel er zoiets van me. Ik zag haar trots, haar enthousiasme, haar bescheidenheid. Ze stond daar zo als zichzelf, met alles wat er was. En op dat moment gebeurde er iets in mij wat ik niet had zien aankomen. Alle andere lagen vielen weg. De lijstjes, de verantwoordelijkheid, het moeten.

Ik werd overvallen door geluk. Door liefde.

De liefde dat ik al vijf jaar moeder ben. Dat ik dit leven mag leven, deze momenten mag meemaken. Dat dit ons gezin is, onze manier van samen zijn, mijn hele leven zoals het zich ontvouwt waarin zoveel grote veranderingen zijn geweest. Het was een gevoel dat zo groot en rijk was dat ik het bijna niet in woorden kan uitdrukken.

Later, in de auto op weg naar de studio waar ik lesgeef, bleef die ervaring bij me. En ik vroeg me af: wat is er eigenlijk veranderd? Gisteren was alles wat nu zo vervullend voelde er ook al. De verjaardag, de voorbereidingen, mijn dochter, ons leven. En toch voelde het gisteren vooral als veel 'gedoe', en vandaag als een geschenk.

Hoofd uit, hart aan

Het antwoord kwam eigenlijk vanzelf. Wat er veranderd was, is dat ik was gezakt. Van mijn hoofd naar mijn lichaam. Van denken naar voelen. Van organiseren naar aanwezig zijn. En echt zien wat er allemaal om me heen is.

Het plannen en voorbereiden had zijn plek gehad, en op dit moment kon ik dat volledig loslaten. Zelfs het idee dat alles precies zo moet verlopen als ik het bedacht heb, was weggevallen. Wat overbleef was een diep gevoel van ok zijn met alles wat er is. En precies daar, in die overgave, ontstond de ruimte om echt te genieten.

Die beweging — van hoofd naar hart — zie ik ook zo vaak terug op de yogamat. We ontmoeten daar delen van ons lichaam die we liever anders zouden zien. We willen meer kracht, meer flexibiliteit, meer ruimte. We vergelijken, oordelen, proberen te verbeteren. Maar wat als we onze aandacht eens verleggen? Wat als we niet beginnen bij wat er ontbreekt, maar bij wat er al aanwezig is?

En nu jij...

Misschien wil je dit moment gebruiken als een kleine uitnodiging voor jezelf.

Ga even zitten...

Sluit je ogen...

Adem diep in en langzaam weer uit...

En voel hoe je aandacht zakt, van je hoofd naar je hart...

Sta stil bij alles wat er is, zonder het te verklaren of te relativeren.

Het maakt niet uit hoe je leven eruitziet of in welke fase je je bevindt.

Onder alle verhalen, zorgen, angsten en weerstanden ligt een laag van zijn die altijd toegankelijk is.

Uitnodiging naar verbinding

Ook je lichaam, zelfs als het niet doet wat je hoofd graag zou willen, draagt je elke dag. Het ademt voor je, beweegt voor je, laat je ervaren, voelen en leven. Wat gebeurt er als je voorbij de tekortkomingen kijkt en werkelijk ziet wat er wél is? Alles wat je lichaam voor je doet, alles wat je kunt beleven, alles wat er al stroomt.

Er is zoveel. Zoveel om in te landen. Zoveel om dankbaar voor te zijn.

Misschien is dat wel waar yoga en het leven elkaar raken: in de uitnodiging om steeds opnieuw te zakken. Van hoofd naar hart. Van doen naar zijn. Van tekort naar overvloed.

Wil je ook leren hoe je steeds weer je weg terugvindt naar rust, aanwezigheid en verbinding? Ik begeleid je daar graag bij, of dat nu via een van mijn retreats is, online yoga, de lessen in De Lier, of 1:1 sessies met reiki.

Ik nodig je uit om datzelfde gevoel van rust en verbinding te ervaren, om te zakken in je hart, en te ontdekken hoeveel ruimte en overvloed er al is in je leven.

Je bent welkom om samen te ontdekken hoe je van hoofd naar hart kunt zakken, elke dag weer.

En nu? Nu duik ik weer terug in de voorbereidingen voor morgen, het 'grote' feest. En dat doe ik vanuit een andere plek, vanuit verbinding. En dat voelt zo anders.

Ik wens je een mooi weekend.

Lieve groet,

Marloes