Een nieuwe angst, een oud verhaal

Een kwetsbaar en open blog over hoe angst mij inzichten gaf

Laatst ging Jordi op werkvakantie voor negen dagen. Mijn dochter en ik hadden een echte meidentijd voor de boeg. Ik keek er echt naar uit en we hadden leuke dingen gepland. Met z'n tweeën onze eigen flow volgen kan zo ontspannen zijn. En ik hoefde ook minder te koken enzo, heerlijk.

Vroeger had ik vaak last van verlatingsangst, maar dit keer voelde dat echt anders. Het ging heel goed.

De gedachte die ik niet begreep

Een paar dagen voor vertrek voelde ik wel wat onrust opkomen, en wat angstige gedachten. Eén die vooral bleef hangen: wat als er iets met mij gebeurt in huis, en onze dochter is daar dan helemaal alleen mee.

De gedachte raakte me, maar het was duidelijk een gedachte. Ik kon hem ook relativeren. Misschien herken je dat wel: dat je soms dingen denkt en écht niet snapt waarom dat in je opkomt. En dat je die gedachtes eigenlijk nooit hardop uitspreekt.

Toen brak het open

Die middag na vertrek zaten we samen te knutselen, en toen overviel het me. Opnieuw die gedachte, maar nu voelde hij echter. Mijn hele lichaam reageerde mee: mijn kaken klemden zich vast, mijn nek en bovenrug stonden strak, alsof ik me schrap zette voor iets. Ik wilde huilen, maar hield het in. We waren immers aan het knutselen, en het was bijna tijd voor koken en ons avondritueel.

Toen mijn dochter sliep, brak het echt open. Paniek. Angstgedachten die ik niet kon stoppen: dat er iets met mij zou gebeuren, en dat mijn dochter dan alleen zou zijn. Ik wist, rationeel, dat dat niet zomaar gebeurt. Maar de angst nam het over. Hij was er, groot en aanwezig. Ik werd kortademig en was echt aan het zoeken naar hoe ik mezelf weer rustiger kreeg.

Hulp durven vragen

Na heel veel twijfelen of ik iemand moest bellen, stuurde ik een bericht naar mijn vrouwencirkel en naar een vriendin. Dat had meteen effect, ik kon mezelf een klein beetje kalmeren. Uiteindelijk kreeg ik die vriendin ook aan de telefoon, en met horten en stoten kreeg ik mijn verhaal eruit. Alle emotie kwam los. Het hielp zo om gehoord te worden, om niet alleen te zijn met wat er in mij omging.

De angst als metgezel

De dagen daarna gingen met golven. Ik kon de dingen doen die nodig waren, en gelukkig ook stilstaan bij mooie momenten. We gingen kamperen in de woonkamer, films kijken, prachtige kleicreaties maken (dit werkte verrassend therapeutisch), nog een uitje naar het tuincentrum. Maar van binnen stond ik ook "aan." Ik was alert (ook in de nacht), snel emotioneel, en zocht reflectiemomenten en tijd voor mezelf om stil te staan bij wat er nou eigenlijk in mij gebeurde.

Wat me hielp was de angst als een persoon bij me te zien. Dit was echt een belangrijke stap. De angst mocht er zijn, hij ging overal mee naartoe, maar hij kreeg niet de hele tijd alle aandacht. Daardoor kon ik het dagelijkse leven door laten gaan en er iets van maken. En op de momenten dat het even kon, ging ik bewust bij de angst zitten. Zoals je ook aandacht hebt voor een kind dat bang is.

De vraag onder de angst

Er vielen wat werkklussen uit, waardoor ik soms wat ruimte had om te reflecteren. Via ademwerk, veel journalen en ruimte maken voor alles wat ik voelde, kwam er een vraag naar boven:

Waarom ben ik zo bang dat onze dochter er helemaal alleen voor staat?

En daarop volgde eigenlijk meteen: wanneer heb ik me zo alleen gevoeld?

Het bracht heel veel herinneringen boven, en vooral emoties uit die tijd. Het sterke gevoel dat ik er alleen voor sta, dat ik alles moet dragen, dat ik alleen ben als het erop aankomt. Een gevoel dat ik al kende van heel vroeger. Dat gevoel is niet de werkelijkheid. Maar het zat wel diep in mijn lichaam. Zo diep dat ik overtuigd was van het alleen zijn en alles alleen moeten dragen.

Dat vroeg nu om gezien te worden, om dat stukje een ander verhaal te geven. Om mezelf vast te houden. Niet weggeduwd, niet gerepareerd, maar erkend.

Dus dat heb ik gedaan. Stap voor stap. Met huilen wanneer het kon. Met steun zoeken in plaats van alleen doorbijten. Met rust waar ik eerst had doorgeduwd. En langzaam, dag na dag, begon het te zakken.

Wat er daarna nog speelde

Ik verwachtte dat mijn lichaam ook gauw zou bijtrekken, maar dat had wat langer nodig. Mijn zenuwstelsel had echt hersteltijd nodig, en de stress en lage energie kwam op heel onverwachte momenten weer voorbij.

Wat ik meeneem

Dat een gevoel dat diep in mijn lijf zit, niet per se waar is.

Dat angst zich niet laat wegduwen, maar wel laat begeleiden.

Dat hulp vragen me letterlijk liet zakken.

Dat mijn lijf zijn eigen tempo heeft, ook als mijn hoofd al verder is.

Dat er meer lichtheid komt in mijn dagelijks leven, als ik dit de ruimte geef.

Het oude verhaal, "ik sta er alleen voor", mag een ander einde krijgen: ik ben niet alleen, en ik kan mezelf ook opvangen.

Waarom tijd voor jezelf

En juist in deze weken besef ik weer hoe belangrijk tijd en ruimte voor jezelf is. Als het moeilijk is, maar juist ook als alles lekker stroomt. Als onderhoud, om jezelf op te kunnen vangen als het even moeilijk wordt.

Juist daarom deel ik dit jaar (toch weer) mijn gratis online herfstretreat met je. Ik zou hem bijna overslaan, maar dit werk is te belangrijk. Zet 18 oktober met hartjes in je agenda. Je bent uitgenodigd voor de hele dag, een halve dag, of een enkele les. Alles is goed. Tot dan 🍂!

Wil je reageren op dit blog? Ik vind het altijd fijn als je mij een mailtje stuurt. Dat kan via marloes@ajnatempel.nl.

Liefs,

Marloes